Drie palen dekken meer dan acht camera’s op één punt

Een loods waar niets aan te bevestigen viel

Op de meeste bedrijfsterreinen begint een plan bij de gevels. Hier viel dat plan binnen tien minuten uit elkaar. De lange gevel van de loods staat met de blinde kant naar het terrein, de korte gevel kijkt op de openbare weg, en het dak zit zo hoog dat een camera daarvandaan vrijwel recht naar beneden kijkt. Achter de loods staat helemaal niets: verharding, een hekwerk en verder lucht.

Waarom is een paal hier geen keuze maar de enige oplossing?

Omdat er geen tweede optie was. Een camera hangt aan iets, en dat iets moet op de goede plek staan en op de goede hoogte. Hier stond de bebouwing verkeerd, was het dak te hoog en was de achterzijde helemaal leeg. Een paal maakt zelf het bevestigingspunt dat het terrein niet heeft.

Een dak lijkt aantrekkelijk, want het is hoog en er liggen al kabelgoten. Maar vanaf grote hoogte kijkt u steil naar beneden, en dan ziet u van een mens vooral zijn schouders en de bovenkant van zijn pet. Een gezicht zit in het vlak dat u onder een schuine hoek pakt, niet in een bovenaanzicht.

Hoe ver ziet één camerapaal nog iets nuttigs?

Verder dan u denkt om te zien dát er iemand loopt, en veel korter om te zien wie het is. Waar die tweede grens ligt hangt af van de lens en van hoeveel beeldpunten er op een gezicht terechtkomen, dus dat rekenen wij per camera uit in plaats van het te schatten. Daarachter blijft beweging zichtbaar, maar wordt een mens een stipje.

U kunt dat oprekken door in te zoomen, maar dan verliest u de breedte. Een smalle blik ver weg en een breed overzicht dichtbij zijn twee verschillende opdrachten, en één camera doet ze allebei half. Op een terrein van deze omvang komt u er dus niet met slimmer kijken, maar met beter verdelen. Wat elke meter hoogte hierin doet, staat bij hoogte en zicht.

Drie palen verdeeld, in plaats van acht camera’s op één punt

De verleiding is groot om alles op te hangen aan die ene hoek van de loods waar toevallig stroom zit. Acht camera’s op één punt kijken alleen wel allemaal vanuit dezelfde richting, en delen daarmee dezelfde blinde vlekken. Staat er een container, dan staat hij voor alle acht in de weg. En wat ver weg is, is voor alle acht ver weg.

Wij hebben het terrein daarom eerst op de tekening in vlakken verdeeld: het voorterrein met de inrit, de strook langs de lange gevel, en het achterterrein. Daar rolden drie palen uit. Twee van zes meter op tegenover elkaar liggende hoeken, zodat ze elkaars schaduwkant afdekken, en één van acht meter achter de loods met een draaibare camera voor het open deel. Zo zag de klant vooraf welk vlak bij welke paal hoorde. Dat kunt u zelf ook uitproberen met de tekentool.

Wat een leeg terrein doet met de kabel en met de paal

Open ruimte kost kabel. De verste paal lag op honderdachttien meter van de patchkast, en een netwerkkabel over koper haalt maximaal honderd meter inclusief de patchkabels. Wij rekenen met ongeveer negentig meter werkbaar. Er is daarom een tussenpunt gemaakt bij de tweede paal, van waaruit het laatste stuk verder loopt. Elke kabel is na aanleg doorgemeten: haalt hij zijn snelheid, en is hij heel.

Open ruimte kost ook staal. Zonder bebouwing of bomen eromheen staat een paal volledig in de wind, en die wind grijpt bovenin aan, precies waar de camera’s zitten. Aan de voet wordt dat een wrikkende kracht die sneller oploopt dan de hoogte zelf. De paal van acht meter kreeg daarom een zwaardere voet dan de twee van zes. Een dwarsarm met twee camera’s vangt bovendien meer wind dan een camera strak tegen de paal. Bij hogere uitvoeringen telt dat nog zwaarder, zie cameramast.

Wat er nu in beeld staat

Het voorterrein en de inrit staan over de volle breedte in beeld, de strook langs de loods is gedekt van hoek tot hoek, en het achterterrein dat eerst volledig buiten beeld lag heeft nu een eigen paal. Drie palen dus, waar acht camera’s op één gevelhoek het niet gered zouden hebben. Niet omdat het er meer zijn, maar omdat ze vanuit drie richtingen kijken in plaats van vanuit één.