Vier camerapalen op voetplaten bij een opvang in Zandvoort

Rennen tegen de duinen

Deze dierenopvang in Zandvoort heeft binnen een ruimte met hokken, en buiten liggen de rennen, met de duinen erachter. De rennen worden gescheiden door hekken en betonnen schotten. De opvang wil ook buiten een oog op de dieren houden, ’s avonds en op momenten dat er niemand bij is. Daarvoor komen er vier camerapalen langs de rennen.

Eerlijk vooraf. Deze klus is niet af. Wat hieronder staat, is de stand van eind september. Zodra de camera’s op de palen zitten, vullen wij dit verhaal aan.

Waarom kan de kabel hier niet gewoon over het gras?

Omdat er tussen de rennen geen vrije route is. Overal staan hekken en betonnen schotten, en daar lopen dieren. Een kabel bovengronds ligt dan altijd ergens in de weg. Daarom zijn er sleuven gegraven langs de rennen, met een mantelbuis erin die doorloopt tot in elke paal. De kabel gaat door die buis.

Die mantelbuis is geen luxe. Hij is de reden dat het gras straks dicht kan blijven. Gaat er later een kabel stuk, of moet er iets bij, dan wordt die erdoor getrokken en blijft het gras dicht. De bocht naar de paal is ruim gehouden, want door een scherpe knik trekt u geen kabel. Meer over wat er onder de grond gebeurt, staat bij grondwerk en fundering.

Waarom staan de palen op een voetplaat met ankerbouten?

Omdat de paal dan los van de voet staat. De plaat ligt eerst, met de ankerbouten omhoog en een gat in het midden voor de kabel. De paal wordt er later op vastgezet en kan er weer af. Verandert de indeling van de rennen ooit, dan gaat de paal los en wordt er niets gebroken.

Bij een paal die in beton is gestort, ligt alles vast waar het ligt. Dat is sterker, maar verplaatsen betekent breken en opnieuw storten. Een voetplaat heeft ook een grens, en die noemen wij er altijd bij: de plaat is nooit sterker dan waar hij op staat, en de wind grijpt bovenin aan. Het verschil tussen de soorten leest u bij soorten camerapalen.

Waar het werk eind september stond

Alle vier de palen staan. Drie zijn aangesloten. Bij drie ligt de kabel erin, door de mantelbuis tot in de paal. Aan de wand hangt een kast van 9U met daarin de switch en de recorder. Elke kabel is daar al op het patchpaneel afgemonteerd. Op dit moment worden de camera’s in de kast een voor een aangesloten.

Binnen zitten de camera’s niet op een paal. Ze zitten bovenop de kennels, op de rand, en kijken van boven het hok in. Elke camera krijgt zijn kabel van bovenaf, uit een goot tegen het plafond, in een stuk zwarte flexbuis. Daar gaat het tempo bewust omlaag. Deur open, het dier even ergens anders, dan pas de camera, en zo hok voor hok.

Wat er nog moet gebeuren

De laatste kabel moet nog naar de vierde paal. Daarna gaan de camera’s op de palen. Dat zijn vaste camera’s die over de lengte van de rennen kijken. De kast wordt netjes afgewerkt, en vier camera’s die er al hingen, worden gekoppeld aan het nieuwe systeem. Pas als alles samen is getest, is het klaar.

Op de recorder is ruimte. Hij heeft 32 kanalen, en met zestien camera’s binnen, vijf buiten en de vier bestaande komen er 25 op. De switch heeft 48 poorten die stroom en data over één kabel leveren. Bij een opvang die groeit, is die ruimte geen overbodige marge. Hoe palen bij dieren verder gaan, staat bij camerapalen op het erf en bij de stal.