Masten in een park in Lisse: kabel, glas of straalzender?

Vijvers, bruggen en bomen die blijven staan

Dit is een groot park in Lisse, met vijvers, bruggen, dichte beplanting en monumentale bomen. Het moederbedrijf beheert er al ruim tien jaar het cameranetwerk, inmiddels meer dan vijftig camera’s. In deze ronde kwamen er vijf draaibare camera’s bij en meerdere vaste.

Op zo’n terrein is de camera het makkelijke deel. De rest is grondwerk. Elke nieuwe plek betekent opnieuw nadenken over drie dingen: waar komt de mast, hoe komt de kabel erbij, en wat als dat niet kan. Op sommige plekken mag u niet graven, vanwege de natuur of omdat het gebied beschermd is.

Waarom bepaalt de verbinding of een camera op een mast betrouwbaar is?

Omdat de camera niets doet zonder beeld en stroom, en die komen door de kabel of door de lucht. Ligt een kabel te strak in de sleuf, dan wordt dat over een paar jaar een storing. Een slecht gelaste glasvezel geeft ruis en uitval. Wat eronder zit, kabel, mast en verbinding, bepaalt dus hoe betrouwbaar de camera is.

Wat er werd uitgerekend voordat de eerste sleuf openging

Een koperen netwerkkabel haalt maximaal honderd meter van switch tot camera. In de norm is dat negentig meter vaste kabel en ongeveer tien meter patchkabel. Op een park van deze omvang zit u daar zo overheen. Daarom is per camerapositie vooraf bepaald welke techniek nodig was. Dat gebeurde samen met de technische dienst van het park. Bomen, water en bereikbaarheid telden mee. De plekken die er later bij komen ook.

Het vermogen werd op de nacht gerekend, niet op de dag. Zodra het donker wordt, gaat bij elke camera de verlichting aan, en dan stijgt het verbruik. Een draaibare camera vraagt bovendien meer dan een vaste. Draaien, kantelen en zoomen kost stroom. Buiten moet hij ’s winters vaak ook nog verwarmd worden. Per positie is gekeken welke klasse de poort moet leveren, met poorten en vermogen over voor de volgende ronde.

Drie manieren om bij een mast te komen

De ruggengraat loopt over glasvezel. Die vezels liggen in eigen sleuven, vaak over honderden meters, en worden aan weerszijden gelast en in een patchkast of rack afgemonteerd. Vanuit zo’n kast lopen kortere koperen kabels naar de camera’s in de buurt, met de stroom over dezelfde kabel. Op het terrein staan meer dan tien van die technische kasten.

Waar geen kabel kan liggen, over water of op een afgelegen veld, komt een straalzender. Die wordt nauwkeurig gericht op een mast aan de overkant, met versleuteling op de verbinding. Dat gebeurt bewust spaarzaam. Alleen waar een kabel echt niet kan. Het verschil tussen de twee leest u bij glasvezel of een straalverbinding naar de paal.

Het graafwerk gebeurt grotendeels in eigen beheer. Dat klinkt als een detail. Het betekent dat een route ter plekke om een boomwortel of een oever heen kan, zonder op een andere partij te wachten. Wat er onder de grond bij een paal komt kijken, staat bij grondwerk en fundering.

Hoe hangt een draaibare camera stil op een hoge mast?

Door de mast en de bevestiging zo te kiezen dat er niets meebeweegt. Een draaibare camera zoomt ver in, en elke trilling in de mast wordt daarbij vergroot tot een schuddend beeld. De vijf nieuwe draaibare camera’s kwamen op hoge masten en op gevels, veilig en trillingvrij bevestigd. Pas toen kabels en masten stonden, gingen de camera’s erop.

Op de witte mast op de foto zit naast de camera ook een straalzender, allebei met spanbanden om de mast. Dat zijn twee dingen die elk een eigen richting moeten houden. Wat er verder aan een mast kan, ziet u bij een cameramast laten plaatsen.

Wat er nu staat, en waarom het niet af is

Meer dan vijftig camera’s draaien op één netwerk, met meerdere switches in plaats van één. Valt er ergens iets uit, dan blijft dat beperkt tot een deel van het park. Het netwerk wordt op afstand bewaakt en onderhouden.

Af is het nooit. Het park groeit, en daarom liggen er nu al poorten, vermogen en ruimte in de kasten klaar voor de volgende ronde.